“Als ik één iemand help met het verhaal over mijn ervaringen, is mijn doel behaald.’’

“Als ik één iemand help met het verhaal over mijn ervaringen, is mijn doel behaald.’’

“Als ik één iemand help met het verhaal over mijn ervaringen, is mijn doel behaald.’’

15 november 2018 13:19 - door Lisa Wopereis

LisaWopereis.png

Door een medische misser liep Lisa op haar 24ste (diffuus) hersenletsel op. Na een lange en intensieve weg met veel vallen en opstaan heeft ze het gevoel dat ze eindelijk redelijk goed kan omgaan met haar lage belastbaarheid. Lisa: "De uitdaging is om je eigen pad te kiezen en je eigen grenzen te bewaken, ongeacht verwachtingen en sociale druk. Ga compassievol met jezelf. Pas als je de beperkingen zelf respecteert kan je verwachten dat anderen dit ook doen." 

Werken, studeren, vakanties, familie en vrienden bezoeken, naar de kroeg, film of het theater. Activiteiten die je als twintiger ‘gewoon’ zou kunnen ondernemen. Tenminste, als je gezond bent. Ik deed dat ook allemaal. Zonder in de gaten te hebben hoe vanzelfsprekend dat eigenlijk is. Totdat mijn leven, door een medische misser, 180 graden draaide en ik te maken kreeg met allerlei zaken die ik liever voor altijd als een ver-van-mijn-bed-show had beschouwd.

Mijn naam is Lisa, ik ben nu 30 jaar en woonachtig in de Achterhoek. Inmiddels heb ik ruim zes jaar diffuus hersenletsel. Diffuus betekent dat de schade verspreid over mijn hersenen zit. Hierdoor zijn er meerdere problemen. In mijn geval hebben ze allemaal met cognitie te maken. Hoewel je van dat alles niets ziet aan de buitenkant, worstel ik dagelijks met mijn beperkingen.

De eerste twee jaren na de diagnose stonden in het teken van vele ziekenhuisbezoeken, revalidatie, afspraken met sociale instanties, talloze begeleiders, het maken van plannen van aanpak, het in gang zetten van een letselschade-traject, re-integratie-pogingen en het dagelijks vechten tegen alle beperkingen. De overlevingsmodus draaide overuren. Koste wat het kost wilde ik mijn leven terug, met alles wat daar bij hoorde!

Toen werd mij verteld dat ik niet meer in staat zou zijn om een arbeidsprestatie te leveren en mijn studie af te ronden. Dat was als een keiharde klap maar het versterkte mijn kracht en overtuiging om het tegenovergestelde te bewijzen. Tegen alle adviezen in startte ik met re-integreren bij mijn werkgever. De realiteit bleek snoeihard en de artsen kregen hun gelijk. Ik was inderdaad niet meer in staat om een arbeidsprestatie te leveren. Niet veel later werd ik door het UWV volledig arbeidsongeschikt verklaard.

Na een lange en intensieve weg met veel vallen en opstaan heb ik het gevoel dat ik eindelijk redelijk goed kan omgaan met mijn lage belastbaarheid. De grootste beperkingen zijn een zeer lage mentale belastbaarheid, een hoge overprikkelingsgevoeligheid en concentratiestoornissen.

De uitdaging is om je eigen pad te kiezen en je eigen grenzen te bewaken, ongeacht verwachtingen en sociale druk. Bij een rustig leven met veel stilte en regelmaat voel ik mij het prettigst. Dit brengt vanzelfsprekend veel eenzaamheid met zich mee waarbij het sociale wezen, dat nog steeds in mij zit, zich allerminst prettig voelt. Dagelijks sluit ik de dag af met het schrijven van een dagboekfragment en kijk ik vooruit naar de volgende dag waarbij ik mijn planning bijschaaf en telkens rekening houd met mijn belastbaarheid. 

Mijn advies aan anderen luidt: Ga compassievol met jezelf. Probeer je eigen grenzen op te zoeken, af en toe op te rekken maar toch altijd te blijven respecteren. Pas als je de beperkingen zelf respecteert kan je verwachten dat anderen dit ook doen. 

Hoewel ik veel verloren ben, zijn mijn enthousiasme en doorzettingsvermogen nog volop aanwezig! Ik heb mijn beperkingen moeten aanvaarden, inclusief het omgaan met álle veranderingen die daarmee samengaan. Met winnen en verliezen. Met durven en falen. Met hopen en dromen.

Om weer mee te kunnen doen in de maatschappij heb ik nu een atelier aan huis waarin ik oude meubels opknap. Soms lukt dat dagen niet, soms een half uur per dag, soms twee. De winst gaat naar een stichting die ik ga oprichten om geluksmomenten te creëren voor mensen met hersenletsel.’’


Lisa hervindt uiteindelijk haar geluk en de zin van het leven. ‘Ontworteld door hersenletsel’ gaat over wortelen in nieuwe grond. Over iets dat ons allemaal kan overkomen.

https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=8777

Deel dit bericht

Reacties

Plaats een reactie