Het verhaal van Danique Schrik

Het verhaal van Danique Schrik

Het verhaal van Danique Schrik

24 september 2015 om 14:02 - door Voorbeeld Auteur

thumb_foto 2 12053225_903644869714362_68481141_n_1024.jpg

Danique Schrik is 32 jaar en woont met haar vriend Robert en 2 kinderen in Leeuwarden. Vorig jaar werd ze uit het niets getroffen door een hersenbloeding. Lees hier haar indrukwekkende verhaal en laat je inspireren door haar kracht een doorzettingsvermogen.

Niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Tot een jaar geleden had ik geen idee wat dit precies inhield. Tot ik vorig jaar werd getroffen door een hersenbloeding. 26 augustus exact één jaar geleden. Ik voelde een pijnscheut in mijn nek en durfde mijn hoofd niet meer te bewegen. Ik voelde dat er iets mis was... Tijdens onderzoek thuis werd niet gelijk aan een hersenbloeding gedacht. Ik kon op dat moment alle bewegingen nog maken die mij gevraagd werden, ik voelde alleen geen aanrakingen meer. In het ziekenhuis werd al snel duidelijk dat het om een bloeding in de hersenen ging. Het enige dat ik kon uitbrengen; dat is vast niet goed...

Een hersenbloeding op mijn leeftijd, dat had niemand verwacht! Ik werd direct overgebracht naar het ziekenhuis in Groningen. Van de vijf opeenvolgende dagen weet ik bijna niets meer. Na onderzoek bleek de oorzaak een AVM te zijn (Arterioveneuze Malformatie). Een vaatafwijking die al bij de ontwikkeling van de hersenen ontstaat. Domme pech dus! Dezelfde week kreeg ik een risicovolle hersenoperatie. De dagen daarna ervaar ik wat ik niet meer kan. Onwerkelijk... Het eerste moment dat ik mijn arm wilde bewegen en dat niet meer lukte, ik wilde lopen en ik dat niet meer kon, Robert (red. haar vriend) mij aanraakte en ik dat niet meer voelde, is absoluut het meest vreselijke dat ik ooit heb ervaren! Mijn hele rechterzijde had zijn functie verloren. Door een "ongeluk" in mijn brein.

Met veel wilskracht, doorzettingsvermogen, maanden revalideren, doelen, fijne momenten, enorme lachbuien, heel veel verdriet, successen, complimenten, goede gesprekken en héél veel lieve mensen om ons heen, heb ik enorm veel bereikt! Het moment dat ik schuifelend mijn eerste drie "stapjes" in het ziekenhuis kon zetten zal ik nooit vergeten! Inmiddels is het verschil tussen toen en nu heel groot! Daar ben ik heel dankbaar voor. Het woord "beperkt" hoort er nu alleen wel bij. Mijn hersenen hebben blijvende schade opgelopen waardoor ik restverschijnselen heb. En dat is moeilijk! Ook al besef ik mij heel goed dat het nog veel minder had kunnen aflopen. Als je moet inleveren op je gezondheid is dat moeilijk te accepteren, althans dat vind ik. Maar ik vertrouw erop dat die dag komt! Restverschijnselen zijn er op veel vlakken. Zichtbaar, zoals in mijn situatie, aangezien ik een orthese draag. Al krijg ik vaak de vraag of ik een sportblessure heb. Als ik moe ben ga ik slechter lopen en doet mijn arm niet lekker mee. Maar ook veel hersenletsel patiënten zijn de rest van hun leven aan een rolstoel gebonden. Er is meer dan alleen die "scheve mond". Hersenletsel is ook onzichtbaar! Zo ook bij mij. En juist die klachten zijn voor anderen moeilijk te begrijpen. Extreme vermoeidheid, beperkte energie, cognitieve problemen, moeite met plannen en organiseren, apraxie, sensibiliteitsstoornis, afasie en neglect zijn enkele voorbeelden waarmee je te maken kan krijgen na hersenletsel. Veel hersenletsel patiënten krijgen een depressie omdat hun leven ineens zo veranderd. Je lichaam functioneert niet zoals voorheen. Je bent afhankelijk van anderen.

Gelukkig kon ik na veel oefenen weer fietsen en lopen, ik kreeg daarmee een stukje vrijheid terug. Toen ik nog rolstoelafhankelijk was heb ik ondervonden dat sommige winkels onbegaanbaar zijn, ik vind het onbegrijpelijk in deze tijd! Het afgelopen jaar heb ik ervaren dat revalideren, sporten en eindeloos bewegingen herhalen goed is voor je hersenen. Het heeft letterlijk nieuwe wegen in mijn hersenen gemaakt om zo toch mijn doel te bereiken. Inmiddels sport ik bij een bewegingscentrum die aangesloten is bij de Edwin van der Sar Foundation "Meet me @ the gym". Ik revalideer niet meer maar sport, met begeleiding, op mijn eigen tempo. Mijn doel was weer 100% mijn oude leven terug krijgen. Gaande weg ben ik er achter gekomen dat dat niet lukt. Er is letterlijk een leven vóór en na hersenletsel. En dat geldt niet alleen voor mij, dit trof ons als gezin! Maar inmiddels kunnen wij wel weer genieten van de mooie en leuke dingen in het leven, al gaan die soms met ups en downs. Ik ben er rijker van geworden, niets is vanzelfsprekend...!

Deel dit bericht

Reacties

  1. Gerard van LoonGerard van Loon Schreef op 6 februari 2018 om 08:19:23

    Hoi Danique,

    Mooi om jouw verhaal zo te lezen. Zitten voor mij veel herkenbare stukken in. Zelf heb ik in 2005 van de één op de andere dag een herseninfarct (CVA) gehad waarbij heel mijn rechterkant uitviel, ook ik ondervindt daar nog dagelijks hinder van, maar gelukkig leer je er mee leven, al is het niet altijd makkelijk.
    Ik wens je heel sterkte en zegen.

    Groetjes Gerard

Plaats een reactie