Een stap met lef

Een stap met lef

Een stap met lef

8 februari 2018 om 09:42 - door Erna Meerwijk

_RMK8290 LR pasfoto.jpg

Het was op dinsdag... 20-09-2011. In groep 4 heerste een bezige stilte. De instructies waren klaar en er werd gewerkt en zacht overlegd, sommige kinderen hadden het rekenwerk al af en pakten hun weektaak, anderen een tekening of leesboek. Ik stond bij mijn bureau en pakte alvast mijn taalboek. En toen gebeurde er iets onverwachts: ik keek op en in plaats van de 29 kinderen zag ik er ineens 58... Alles zag ik dubbel en dat haalde me helemaal uit mijn balans. Ik ging zitten op mijn stoel, met mijn handen voor mijn ogen. Ik gluurde met één oog de klas in en sprak één jongen aan: "Wil jij alsjeblieft een andere juf of meester gaan halen, want het gaat niet goed met mij. Geeft niet wie, maar NU!" Binnen een halve minuut stond er een leerkracht in de klas, gelukkig. Die haalde snel de BHV-er en IB-er... Ze namen de klas over en mij mee naar een rustige kamer. Er kwam een huisarts uit de buurt langs op school. De eerste van een hele serie artsen, therapeuten, onderzoekers in alle afdelingen van het ziekenhuis. ...

Allerlei onderzoeken zijn gedaan en er is nergens een oorzaak gevonden voor het infarct. Alle aderen zijn schoon, hart en longen prima, geen extreem overgewicht, geen hoog cholesterol... Wel is er schade in de hersenen te zien bij de scans als gevolg van de minor stroke aan de rechter hemisfeer.

Vanaf de eerste dag moesten er natuurlijk allerlei medicijnen worden gebruikt. Het bleek al snel dat ik heel veel bijwerkingen kreeg, dus het duurt maanden voordat de goede gevonden waren en ik daar aan gewend was. Daarnaast had ik allerlei onverklaarbare klachten, last van mijn linkeroog, wazig zien, evenwicht verstoord, heftige prikkels die door me heen schoten en me helemaal uitputten, last van te veel licht en geluid, te drukke omgeving... Energie en concentratie waren laag, kort, ongrijpbaar. Eigenlijk kon ik amper mensen om me heen verdragen. En dat maakte me verdrietig en eenzaam. Het bracht me tot de uitspraak: ik wil helemaal leven of helemaal niet.

Ondertussen was ik ongelofelijk moe... Ik kwam de dag door met 5 maal rusten. Vaak in een luie stoel, maar ook in bed. Wakker worden, ontbijten, rusten, aankleden, rusten, lunchen, rusten, eten voorbereiden, rusten, koken en eten, rusten, nog even wat doen ('s avonds het fitst...) en dan maar weer vroeg naar bed. Het duurde maanden voordat ik iets meer kon dan alleen overleven.

Negen maanden later. Het was op zondag. Ik stond op, maar was niet fit. Toch maar naar beneden voor een ontbijtje. Ik pakte yoghurt, zette thee, kookte een eitje, smeerde het brood en zette het dienblad vol met spullen op de tafel en zette alles startklaar voor mijn man en mij. Toen alles stond, zocht ik me rot naar het bruine zoutvaatje... o, dat stond al op (de bruine) tafel. Ik ging zitten en mijn blik viel op het muziekboek op de piano en op dat moment schrok ik... "Ik kan de letters niet lezen..." De kriebeltjes zeiden me helemaal niets meer. Paniek en kwaadheid!

Binnen een half uur zaten we in het ziekenhuis. Inmiddels kon ik met moeite wel weer wat letters herkennen en woorden ontcijferen, maar de betekenis ervan ging behoorlijk langs me heen en ik legde voortdurend de klemtonen verkeerd. Cijfers kon ik probleemloos lezen. De neuroloog die me onderzocht zei, dat hij dit nog nooit had meegemaakt... Nou, daar schoot ik echt wat mee op. Hij geloofde het eigenlijk niet. Als bewijs probeerde ik wat voor te lezen... het ging heel langzaam, maar dat vond hij niet gek. "Ja, hallo, ik ben juf. Dit is niet normaal voor mij!" Toen ik dan een woord écht heel raar voorlas, kreeg hij in de gaten, dat er toch wel iets aan de hand was... Blijkbaar had hij nog nooit van alexie gehoord... Maar opponeren, op één been staan, etc. dat lukte allemaal wel, dus verder geen nieuwe schade of uitval. Gelukkig. En weer kwamen er andere medicijnen; die ik al had bleken niet voldoende.

Weer kostte het maanden om een beetje bij te komen. Daarna rustte ik wat minder, ging creatief aan het breien, haken, borduren etc. Om het lezen te oefenen deed ik elke dag een kruiswoordpuzzel, maar ik kreeg met Kerst ook een abonnement voor lekkere Amerikaanse recepten van een bewuste thuiskok. Erg leuk en lekker, maar wel extra lastig: Engels... Het duurde even voordat ik de vertaalstap kon maken; een nieuwe vocabulaire aanleren ging niet zo makkelijk. Maar de beloning kwam met de lekkere maaltijden! Het stimuleerde me en ik kookte een jaar lang iedere dag iets anders of in elk geval in andere combinaties.

Langzamerhand ben ik ook op zoek gegaan naar meer lichamelijke inspanning. De fysiotherapeute bracht me op gang, daarna kwam yoga aan de beurt; pilates was met harde muziek en dat verdroeg ik niet. Weer later ging ik naar "Heart for her" om toch wat meer spieren te trainen. Sporten was nooit een hobby van me en ik deed het omdat het moet... "Sporten... omdat ik terug wil naar de tijd, dat niet alleen mijn inkomen, maar ook mijn lijf belastbaar was..." Echt plezier beleefde ik er niet aan, al waren de (meestal) dames uit de lessen wel aardig en gezellig.

Ik had veel tijd om na te denken en was natuurlijk behoorlijk in verzet tegen de situatie en had moeite met het accepteren dat alles anders was geworden. De huisarts stuurde me naar een goede psychologe. Met de auto reed ik naar haar toe: als ik 7 minuten onderweg was, dan was het lang. Maar als ik daar aankwam, was ik steenkapot en wist ik eigenlijk niet meer waarover ik wilde praten. Ze gaf me het advies om thuis maar op te schrijven waarover ik aan het nadenken was en dat deed ik, dagelijks even een paar woorden of een minigedichtje in een klein boekje. Iedere keer voordat ik naar haar toe ging, maakte ik er een Worddocument van en nam dat geprint mee. Het werkte goed. Met de aantekeningen kon ik mijn gedachten en gevoelens weer terughalen en kon zij mij weer aan het heroverwegen krijgen.

Gelukkig ging mijn herstelproces steeds door; stapje voor stapje werd ik sterker en fitter en ging weer meer durven. Op een gegeven moment was ik wel klaar met alleen maar breien en haken, vegen en onkruid wieden, koken en eten, wassen en schoonmaken.

Ik heb "een stap met lef" gezet en ben aan de OU begonnen met een psychologie module... Staand voor de openslaande deuren, om niet in slaap te vallen, heb ik het dikke boek doorgewerkt. En herhalen, herhalen, samenvatten en herhalen... Het heeft een jaar geduurd, maar de eerste (dubbele) module heb ik behaald met een 8 en dat was voor mij het bewijs, dat ik nog steeds kon leren. De tweede uitdaging was Social Psychology, een Engelse module. Weer een jaar, maar wel een 6! De prognose was, dat als ik in dit tempo door zou gaan, dat ik dan precies voor mijn pensioen klaar zou zijn met de bachelor... :)

De laatste jaren heb ik vaak met mensen gesproken, soms in een totaal andere situatie, die ook in een verwerkingsproces zaten en tot acceptatie wilden komen. Ik herkende bij hen dezelfde fasen als waar ik doorheen ben gegaan... Het feit, dat ik die gevoelens herkende en ook had gehad, was soms al een opluchting. Dat bracht me weer in beweging. 

Achterliggend jaar heb ik nóg "een stap met lef" gezet: ik heb alle tekstjes die ik geschreven had voor de psychologe in een boekje uitgegeven. Het was best spannend om al mijn gevoelens uit die heftige tijd openbaar te maken, voor bekenden en onbekenden. Mijn doel was en is: mensen laten voelen, dat ze niet de enige zijn die iets te verwerken hebben en dat al die gevoelens er bij horen. Uit de reacties die ik terugkrijg van lezers blijkt steeds weer, dat ze inderdaad dingen herkennen en dat dat moed geeft.

Ik ben blij, dat ik nog steeds het gevoel heb, dat mijn energie groeit, dat ik lichamelijk best sterk ben en dat ik steeds meer dingen aan kan. Oud en Nieuw gevierd met 14 man, supergezellig! Logees, met z'n allen eten, spelletjes doen... Het lukt weer en helemaal zónder rusten overdag sinds maart '17; na dik 5 jaar dus. De nachten zijn kort: 6 uur slaap is mijn gewone ritme geworden.

Sommige dingen blijven een zwak puntje: fel licht, hard geluid, drukte, hitte... maar een zonnebril, oordopjes en de ademhaling in de gaten houden helpen me er doorheen. We hebben in huis een B&B met af en toe leuke gasten, ik heb een strijkservice voor een paar mensen en ik ben op zoek naar een parttime baan in de buurt, maar ook zou ik graag met mensen willen werken, die een extra steuntje nodig hebben...  En hoewel mijn leven natuurlijk heel anders is verlopen, dan ik ooit had gedacht, ben ik blij met hoe het gaat en wat er kan!

 Soms komen dingen ánders goed.

Als je interesse hebt in mijn boekje kun je het o.a. bestellen via
https://heijink.mijnbestseller.nl en zoek naar "een stap met lef"
ISBN 9789463421119 Prijs €13,95
of stuur een mailtje naar erna.meerwijk@hetnet.nl
Zie ook fb: een stap met lef, met af en toe een link naar een nieuwe blog.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

Deel dit bericht

Reacties

  1. Go MeerwijkGo Meerwijk Schreef op 10 februari 2018 om 11:55:50

    Erna, dat je weer sterk bent heb je in de voorbije weken bewezen.De veranderingen in huis. " Yes I can it " Wat ben ik trots op jou.

Plaats een reactie