Terugvechten na mijn CVA

Terugvechten na mijn CVA

Terugvechten na mijn CVA

30 april 2018 om 15:02 - door Sven de Smit

Sven_terugvechten na CVA.JPG

Na een CVA start een heel nieuw leven voor Sven. Hij besluit zijn hoofd niet te laten hangen en op zoek te gaan naar manieren waarop hij verder kan werken aan zijn herstel. Hij boekt goede resultaten met zijn trainingen. "Ik merk nog steeds veranderingen en verbeteringen door het trainen. Er zit vooruitgang in, dit maakt het trainen ook leuk. Soms gebeurt het zelfs dat ik mijzelf nog verbaas; dat ik iets weer kan, maar dan op mijn manier."

Het was eind oktober 2013 dat mijn leven een nieuwe start heeft gemaakt. Dat was na mijn hersenstaminfarct als gevolg van een dissectie.

De tijd dat ik aan het revalideren was intern in het revalidatiecentrum ‘de Lindenhof’ en poliklinisch in ‘de Wielingen’ is achteraf gezien goed geweest. Het is mijn basis geweest om aan mijn herstel te werken. Ik ben de werknemers die mij behandeld hebben dan ook dankbaar. Toen ik was uitbehandeld, heb ik door dingen te proberen, mijn weg op zo goed mogelijk herstel gezocht. 

Mijn vakantie doe ik één keer in het jaar, met een groepsreis van Djoser. Een jaar na mijn cva ben ik met een groep naar IJsland geweest. Daar ben ik erachter gekomen dat wandelstokken een uitkomst voor me zijn. Na mijn vakantie ben ik toen begonnen met het onder de knie krijgen van Nordic Walking. De volgende vakantie naar Italië gingen mijn wandelstokken dus mee. We zouden de Etna aandoen. Een stukje lopen rond een kratertje leek me leuk. Maar dat viel dus vies tegen. Het rondje rond de krater bestond uit sintels. Het rondje heb ik uiteindelijk wel gemaakt. De wandelstokken gaven me gelukkig een stukje zekerheid om over de sintels te lopen.

Trainingen doe ik voornamelijk in de sportschool Fitline in Terneuzen en één keer in de week train ik bij vriend Willem aan mijn herstel. Op de sportschool doe ik voornamelijk aan cardio en doe mee aan groepslessen. Om mijn lichaam te verbeteren heb ik mijn trainingen nodig. Een geluk voor mij is dat ik dit met plezier doe. Ik merk nog steeds veranderingen en verbeteringen door het trainen. Er zit vooruitgang in, dit maakt het trainen ook leuk. Soms gebeurt het dat ik mijzelf nog verbaas; dat ik iets weer kan op mijn manier.

Wanneer ik bij Willem train, trainen we het hele lichaam. Ik begin dan meestal met vier oefeningen met de suspense trainer. Om mijn bovenlichaam los te maken. Nadat ik me heb losgemaakt beginnen we met de rest van de training. Het is in de meeste gevallen met de kettlebell-swing. Ik ben begonnen met een kettlebell van vier kilo. Nu voer ik de swing uit met een kettlebell van tweeëndertig kilo. Wanneer ik nu terugkijk naar het begin, was dit voor mij één groot gevecht. Het is langzaam verbeterd met de uitvoering van de swing. Toen ik de swing onder controle had, zijn we steeds met een zwaardere kettlebell gaan trainen. Het is bij de training die ik samen met Willem doe, dat we de spieren en zenuwen steeds weer met een andere oefeningen blijven prikkelen om er progressie in te houden.

Naast het trainen met kettlebells doen we ook veel met het eigen gewicht, de bulgarian bag en de suspension trainer. De oefeningen die we dan trainen doen we op tijd, en maximaal een minuut. De laatste vijftien secondes zijn het zwaarst. Wanneer ik dan bezig ben denk is wel eens, waar ben ik mee bezig. Maar achteraf is de voldoening toch weer groter, dat ik het heb volbracht!

In de sportschool Fitline ben ik zeer regelmatig te vinden. Hier doe ik dan wat cardio en volg de groepslessen. Ook hier probeer ik nieuwe dingen uit. Zo haalde een medesportster mij eens over om ‘Impulse’ mee te doen. Dit is een soort circuitje, waarbij je een bepaalde tijd een oefening doet. Om de zoveel tijd veranderen ze de oefeningen. Op een gegeven moment zat er een oefening in, waarbij ik moest springen. Ik had geen idee of ik dat wel kon, dus ik heb de oefening enigszins voor mezelf aangepast. Ik deed de oefening met op- en afstappen, zo lukte het wel. Ik ben toen wel alleen gaan oefenen met springen met een step. Dit heb ik laten filmen. Als ik het filmpje nu terugkijk zie ik mij springen met één been, het aangedane been hing er maar wat bij. Een paar maanden later heb ik het nog een keer laten filmen. Toen zag je dat ik ook het  aangedane been ging gebruiken.

Een andere groepsles waar ik tegenwoordig aan meedoe is Yin-Yoga. Het is hierbij de bedoeling om een bepaalde positie of houding aan te nemen en dan alles los te laten. Hier probeer ik ook gewoon met de groep mee te doen. Ik kom meestal wel in de bepaalde houding, maar het lukt nog niet om dan alles los te laten.

Als ik alleen train wil ik nog wel eens wat uitproberen. Gewoon om te kijken of iets mij nog lukt. Zo ben ik een keer gaan kijken of ik mezelf kan optrekken. Het zal geen schoonheidsprijs verdienen. Echter voor mij geeft het zo’n voldoening als het gelukt is. Wanneer ik een oefening voor de eerste keer uitvoer, hapert er van alles aan. Maar als iets niet lukt, dan kan ik daar heel goed mee omgaan. Ik denk dan: een volgende keer gaat het me wel lukken. Ik blijf elke keer proberen. En mocht ik er nou achter komen dat iets echt niet gaat, dan zal ik daar niet wakker van liggen. Er zijn zoveel dingen die me wel lukken!

 

 

 

 

Deel dit bericht

Reacties

Plaats een reactie