Buitenbeentje

Buitenbeentje

Buitenbeentje

3 januari 2019 om 14:07 - door Voorbeeld Auteur

Max_NAH.jpg

Op elke reguliere school in Nederland zitten wel leerlingen met NAH. Alleen wéten de leerkrachten vaak niet dat ze NAH hebben. Aan de buitenkant lijken deze leerlingen volledig ‘normaal’ te zijn. De school tast dan volledig in het duister over de oorzaak en de aanpak van de problemen. Vaak krijgen deze leerlingen een verkeerd label, zoals ADHD. Dat is niet fijn voor de leerling, want op een verkeerd label volgt meestal geen succesvolle aanpak. Er bestaat rond deze doelgroep dus een dubbele uitdaging binnen het reguliere onderwijs: de signalering ervan en vervolgens het bieden van de juiste de begeleiding. 
In onderstaande blog vertelt de moeder van Max over haar ervaringen in het onderwijs en wat het met haar zoon deed. Met haar verhaal wil ze bijdragen aan meer bekendheid en begrip rond NAH. 

'Max zit niet stil, wiebelt teveel, friemelt, kijkt steeds om zich heen en maakt geluidjes……'

Dit is een van de standaardzinnen die ik vaak te horen kreeg van zijn leerkrachten op het reguliere basisonderwijs. Ook al legde ik uit wat er met Max aan de hand was, toch stuitte ik op veel onbegrip. Er werden eigen diagnoses gesteld, bijvoorbeeld dat Max ADHD zou hebben. Totdat er in april 2016 een definitieve diagnose werd vastgesteld bij Revalidatiecentrum Heliomare. Max heeft niet-aangeboren hersenletsel (NAH). 

Helaas hoor ik vaker dat NAH vergeleken wordt (of eigenlijk verward) met andere aandoeningen als ADHD of zelfs Autisme. Ik ben diverse malen op Max zijn school geweest om uitleg te geven over wat er met Max aan de hand is, hoe dat zich uit en wat voor hem de beste begeleiding zou zijn. Helaas bestaat er veel onwetendheid over dit onderwerp en in klassen van minimaal 30 leerlingen, is het voor leerkrachten vaak ook niet te doen om kinderen in de klas te hebben die extra aandacht nodig hebben. Max liep steeds meer vast en zat enorm met zichzelf in de knoop. Hij voelde zich een buitenbeentje. Door zijn extreme vermoeidheid zat hij elke middag thuis. Vriendjes maken (en houden) werd steeds moeilijker. Hij was of te moe, of zijn vriendjes hadden op school al met elkaar afgesproken als hij er niet bij was.

Begin 2017 kreeg Max op school een ATAG training (training voor aandacht, concentratie en geheugen) gegeven door een Intern begeleider. Deze vrouw was eigenlijk de enige die hem echt wilde begrijpen en alles voor hem wilde doen. Hij voelde zich door haar gehoord en hij voelde dat hij mocht zijn wie hij was. Helaas konden zijn andere leerkrachten hem dat gevoel niet geven. Hij voelde zich apart en ‘lastig’. Max kwam in een diep dal terecht en heeft zich lange tijd erg ongelukkig gevoeld. Als moeder breekt je hart als je kind zegt dat hij liever dood wil zijn dan een kind met NAH.

Max kan simpelweg niet stil zitten en dat zal hij waarschijnlijk ook nooit kunnen. Het bewegen en wiebelen helpt hem juist om zich te kunnen concentreren… Als je dan toch steeds blijft horen: ‘Hij moet gewoon stilzitten’ zakt de moed je in de schoenen.

Het gebrek aan kennis over NAH en het gebrek aan tijd om er extra voor deze kinderen te zijn is een probleem waar veel ouders van kinderen met NAH tegenaan lopen. De volle klassen geven zo enorm veel extra prikkels aan het kind, dat het concentreren nog moeilijker gaat en het kind vermoeid en overprikkeld raakt. Als er als er ook nog eens constant naar je wordt gewezen omdat je wiebelt, friemelt, etc, dan begrijp je wat het doet met het zelfbeeld van deze kinderen.

Na heel lang te hebben “gevochten” voor Max kon hij in november 2017 starten in de Observatiegroep binnen Heliomare Heemskerk. Om hier te komen moet Max wel elke dag een taxirit maken van 1,5 uur heen en 1,5 uur terug. Maar dit vond Max geen probleem. Wat wilde hij dit graag! Daar zat hij ‘s morgens vroeg - 9 jaar oud - te wachten met een big smile op zijn gezicht en zijn rugzak om: ‘Mam ik heb er zo’n zin in!’ Mijn moeder-hart kampte ondertussen met een flink staaltje 'loslaten'. Maar wat gunde ik Max deze stap.

's Middags kwam hij weer thuis. Het eerste wat hij riep toen ik de voordeur open deed was: ‘Mama, ik wil hier voor altijd heen!! Hier begrijpen ze mij tenminste!!’ Mijn hart maakte (tegelijk) een sprong van vreugde en het brak een stukje van verdriet... Alles in 1.Trots op mijn kind en trots op mezelf dat ik door had gezet. Dit was duizend procent zeker de juiste stap voor Max. Na een half jaar heeft hij zulke mega sprongen gemaakt. Hij is nog maar 9 lentes jong en heeft zoveel doorzettingsvermogen. Ik ben apetrots!! 

Deel dit bericht

Reacties

Plaats een reactie