"Ik word als werkzoekende zonder hersenletsel behandeld, wat mij enorm frustreert."

"Ik word als werkzoekende zonder hersenletsel behandeld, wat mij enorm frustreert."

"Ik word als werkzoekende zonder hersenletsel behandeld, wat mij enorm frustreert."

De onzichtbare gevolgen van NAH vormen een zwaar onderschat probleem

10 december 2020 om 11:43 - door Tessa van der Salm

miserables foto AD.jpg

Als je werk opeens wegvalt door hersenletsel, heeft dat een enorme impact. Voor mensen met hersenletsel is het vaak moeilijk om terug te keren op de werkplek. Ze worden vaak overschat door de onzichtbaarheid van veel gevolgen van een hersenaandoening. Werkgevers maar ook artsen weten nog veel te vaak de signalen van NAH niet of moeilijk te herkennen en beseffen onvoldoende hoe groot de gevolgen zijn. Zonder herkenning is er ook geen erkenning van deze problemen en lopen mensen met NAH tegen enorm veel onbegrip op. Dit is het verhaal van Natasja die zich jarenlang in allerlei bochten heeft gewrongen om toch deel te kunnen nemen aan de arbeidsmarkt en daar nu een harde prijs voor betaald. 

"Mijn naam is Natasja Terlingen en ik ben 53 jaar oud. Mijn verhaal begint op 20-jarige leeftijd, toen ik plotseling een herseninfarct kreeg. Mijn wereld stond volledig op z’n kop. Ik raakte rechts verlamd, had beperkt zicht aan één kant en kreeg geheugenverlies. Ik ging revalideren en toen ik lichamelijk redelijk hersteld was, ben ik weer gaan werken. Eerst als bedrijfsleidster bij het bedrijf waar ik al werkte, maar al snel raakte ik die baan kwijt. Als gevolg van mijn hersenletsel had ik mijn emoties niet altijd onder controle en viel ik onvriendelijk uit naar klanten. Wat ik vroeger alleen dacht, zei ik nu, wat natuurlijk niet zo netjes was. Uiteindelijk werd ik afgekeurd na een lange strijd tussen de gemeente en het GAK en kwam ik in de WAO terecht.

Toen mijn ouders een manegebedrijf kochten ben ik daar halve dagen gaan werken. Ik woonde op het bedrijf en kon dus zelf mijn uren bepalen en wanneer ik moe was kon ik rusten. Op deze manier is mijn revalidatie in een vertrouwde omgeving eigenlijk best goed gegaan. Toch was het ook een lange en pittige weg. Ik heb 2 keer een burn-out gehad en heb geleerd waar ik wel en waar ik niet toe instaat ben. Het omgaan met dieren gaat prima, maar met mensen is moeilijk. Het verwerken van informatie vind ik moeilijk en vermoeiend. Bij te veel informatie of te veel prikkels gaat het mis en heb ik mijn emoties niet onder controle. Ik ga conflicten uit de weg, waardoor ik mezelf snel voorbijloop.

Helaas ging het bedrijf van mijn ouders failliet. Via een tante kon ik toen als kleedster in het theater gaan werken. Mijn geluk was dat ik op kleine producties mocht werken en met grote namen, zoals Johnny Kraaijkamp senior, Henriëtte Tol, Simone Kleinsma, Paul de Leeuw en de afgelopen 9 jaar met Jon van Eerd. Door deze mensen, die mijn hersenletsel accepteerden en mijn kracht zagen i.p.v. mijn beperking, ben ik enorm gegroeid en kwam mijn eigenwaarde langzaam terug.

Omdat ik mijn werk kon verdelen over de dag was dit eigenlijk de ideale baan. Mijn verantwoordelijkheid lag bij mijzelf. Ik moest ervoor zorgen dat de kostuums schoon en verzorgd waren. Ik reed op eigen houtje naar het theater en ik moest ervoor zorgen dat alles in orde was wanneer de voorstelling begon. Later kwamen daar ook pruiken bij en ben ik praktijkgerichte cursussen gaan volgen, zoals een cursus pruiken maken, cursus haarwerk en grime. 

Tussen de producties door zat ik in de WW en omdat ik bijna altijd een nieuwe productie in het vooruitzicht had, gebruikte ik die periode om op te laden. Ik voldeed aan de minimale sollicitaties en wist natuurlijk dat ik toch nergens aangenomen werd met mijn beperkingen. Het kwam een enkele keer tot een gesprek, maar wanneer ik vertelde dat ik NAH heb, werd ik op subtiele wijze geschrapt voor de verdere sollicitatieprocedures....

Ik heb nog geprobeerd als ‘huishoudelijk medewerker plus’ te werken, maar al snel zat ik met een burn-out thuis. Ook heb ik vrij recent geprobeerd te werken als zorgverlener, maar helaas werkt dat ook niet voor mij. Er zijn te veel prikkels en "zeurende mensen". Ik begrijp die mensen wel en ik weet ook dat een deel van het probleem bij mij ligt, maar het zijn enorme energievreters voor mij.

Dit is mijn verhaal tot nu toe.
Momenteel zit ik in de WW en word daar als een werkzoekende zonder hersenletsel behandeld, wat mij enorm frustreert. Niet omdat ik niet wil meewerken, maar omdat ik het niet kan. De wereld waarin we leven gaat veel te snel en het gedwongen werken met telefoon en computers werkt zeker niet in mijn voordeel. Ik begin lichamelijk problemen te krijgen en ik word al jaren van het kastje naar de muur gestuurd, omdat ik niet binnen de kaders van de wetgeving val.

Ik heb een NPO gedaan op aanraden van een oud UWV-arts, om aan te tonen dat er problemen zijn ten gevolge van de beroerte. Ik heb dit meegenomen toen ik opgeroepen werd bij een UWV-arts en die heeft er niks mee gedaan. Ik had immers de laatste jaren gewerkt, dus dat was niets nieuws en ik moest gewoon zoeken naar werk alsof ik geen problemen heb en alles aan kan.

Ik ben in beroep gegaan tegen deze beslissing en ben door één medewerker van het UWV streng toegesproken…Ik klapte volledig dicht en kon alleen nog maar huilen. Vanaf dat moment heb ik de strijd opgegeven, maar het blijft knagen. Als het zo doorgaat zit ik uiteindelijk zonder inkomen en ben ik volledig afhankelijk van mijn partner. Ik heb daar enorm veel problemen mee, omdat het buiten mijn macht en kunnen ligt om hier iets aan te veranderen.

Ik heb mezelf goed laten keuren en er wordt nu gezegd dat dat nooit had mogen gebeuren. Er kan niks aan gedaan worden omdat ik steeds aan het werk ben geweest. Het voelt enorm oneerlijk voor iemand die zich al die jaren in allerlei bochten heeft gewrongen om toch deel te mogen en kunnen nemen aan de arbeidsmarkt....

Mijn droom is om een cursus hondentrimmen te volgen en indien mogelijk met hulp een kleine trimsalon aan huis te beginnen. Maar om dat te realiseren zijn er drie drempels die mij tegenhouden: het theoretische gedeelte van de cursus, de regels van de WW en de risico’s die horen bij een eigen bedrijfje. Zo ga ik natuurlijk nergens verzekerd worden tegen arbeidsongeschiktheid, omdat ik dat feitelijk natuurlijk al ben. Maar een mens moet blijven dromen en hoop houden. Dus dat blijf ik in de tussentijd dan ook doen!"

 



Deel dit bericht

Reacties

  1. EstherEsther Schreef op 12 december 2020 om 15:14:05

    Hoi natasja
    Wat een verhaal!
    heb dit nooit geweten.
    Maar weet dat ik al van kleins af aan enorm respect heb voor je
    Groetjes esther mak

  2. Nadine SmetNadine Smet Schreef op 12 december 2020 om 17:37:51

    Natasja,

    Niet gemakkelijk hé, ik weet het. Ik had het geluk met pensioen te 'mogen' gaan en ik vul mijn tijd met vrijwilligerswerk. Gelukkig ben ik niet arm geworden (nog werkende man, eigen huis, ...).

    Hou je taai!

    Liefs

    NAHdine

  3. Roy de GrootheupnerRoy de Grootheupner Schreef op 12 december 2020 om 22:24:01

    Hoi Natasja, Terwijl ik jouw verhaal las werd ik boos dat jij door de UWV werd behandeld als een werkzoekende zonder NAH.Terwijl jij de uitslag van een NPO onderzoek bij je had en die terzijde werd gelegd
    door de UWV-arts. JIj hebt altijd gewerkt ondanks je beperkingen en dat zegt iets over jouw gedrevenheid om een weg te vinden in deze moeilijke wereld voor mensen met NAH.Ik hoop dat jij je droom kunt verwezenlijken. Bedankt voor het delen van jouw verhaal!
    Roy de Grootheupner.
    ik heb sinds 2014 NAH door een herseninfarct.

  4. Wim StaalWim Staal Schreef op 14 december 2020 om 23:01:02

    Mensen met nah. beperkingen hebben bijna geen kans op werk naar vermogen. Ik heb voldoende vrijwilligerswerk welke ik al meer dan 10 jaar uitvoer. Als secretaris van
    de Stichting Nah4us met ons eigen nah.café in Oss, werkgroepslid bij informatief café Brein voor Noord- Brabant Noord- Oost voor de regio Oss-Uden-Veghel, dierenverzorger, tuinman, kleine klusjesman bij 8 werkgevers/ werkgeefsters. Ik ben zo vrij als een zeearend en blij en ik krijg er zoveel energie van terug dat ik dit nog wel een 8 tal jaren volhoud. Met zoete lieve natuur zuivere groe(n)ten en houdoe war van Wim Staal , alias musketier / ambassadeur Wi(lle)m Tél.

  5. KarinKarin Schreef op 17 januari 2021 om 14:37:13

    Jee, zo herkenbaar dit verhaal. Zit in soort gelijk schuitje, gedeeltelijk afgekeurd, werk minder uur en aangepast. Maar nu heeft mijn werkgever het keuringspercentage aangevochten omdat het een eigen risico drager is.. en het ziet ernaar uit dat deze zijn zin gaat krijgen ook. Want blijkbaar kan ik de hele wereld weer aan omdat ik nog, soort van, mijn " oude" werk kan doen ! Maar goed, wens jou heel veel sterkte en hoop dat je je droom kan waarmaken. Maar geef nooit, nooit het vechten op. Hoe moedeloos je er ook van mag worden, blijf knokken, zoek hulp daarbij als het kan. Met je situatie maar ook voor jezelf. Sterkte !

Plaats een reactie