"Yoga heeft mij meer gebracht dan alle andere behandelingen die ik heb doorlopen."

"Yoga heeft mij meer gebracht dan alle andere behandelingen die ik heb doorlopen."

"Yoga heeft mij meer gebracht dan alle andere behandelingen die ik heb doorlopen."

8 maart 2021 om 09:29 - door Voorbeeld Auteur

"Mijn hersenen zijn altijd mijn sterkste punt geweest. Ik kon goed leren en had mijn hele leven hard gestudeerd voor een mooie carriere. Ik was net begonnen met een mooie stage bij een kantoor gespecialiseerd in Financieel Recht. Ik wilde de top van de advocatuur te bereiken. Een glansrijke carrière op de Zuidas, zo zou mijn leven eruit gaan zien. Maar toen liep ik hersenletsel op. Dat is nu vijf jaar geleden. Ik wist niet wat me overkwam. Ik was verschrikkelijk moe. Bijna dagelijks had ik heftige hoofdpijnaanvallen. Ik kon niet tegen licht of geluid en sociale contacten onderhouden kon ik niet meer. Ik voelde me enorm eenzaam. Mensen begrepen me niet en vonden dat ik me aanstelde. Ik was eind twintig en ik had de energie van een hoogbejaarde vrouw. Ik was mezelf volledig kwijt en ten einde raad. Totdat ik op een dag een yogales inwandelde. Die les veranderde alles." 

IMG_5505.jpg

"Het is nu ruim vijf jaar geleden dat ik NAH heb opgelopen. Vijf jaar geleden had ik nooit gedacht dat mijn leven er nu zo uit zou zien. Ik ben oprecht gelukkig. Het klinkt misschien een beetje vreemd, maar NAH heeft me daarbij geholpen. Daar keek ik destijds natuurlijk heel anders naar. Ik heb het hersenletsel vervloekt en ontkent. De eerste negen maanden na de hersenbloeding bracht ik de meeste tijd op bed door. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat het niet anders kon. Ik was zo verschrikkelijk moe. Bijna dagelijks had ik heftige hoofdpijnaanvallen, waarvan ik vaak moest braken. Ik kon niet tegen licht of geluid. De artsen zeiden niets anders te kunnen doen dan zware morfine-achtige pijnstillers voorschrijven. Ik begreep niet goed wat er aan de hand was, ik was in de war en dit kon ik er helemaal niet bij gebruiken. Ik werkte pas net bij een advocatenkantoor als stagiaire en dit was de tijd om mij van mijn beste kant te laten zien. Ik was immers vastberaden om de top van de advocatuur te bereiken. Een glansrijke carrière op de Zuidas, zo zou mijn leven eruit gaan zien en niet anders! Dat idee zat zo sterk in mijn hoofd, daar was geen discussie over mogelijk. Stellig vroeg ik het revalidatiecentrum of ik mijn revalidatietraject in het weekend kon doen, zodat ik doordeweeks kon werken. Ik had niet in de gaten hoe onrealistisch dit was. Ik overschatte mezelf constant. Wanneer ik moe was, hoofdpijn had, verward was, dingen vergat, moeite had met concentreren, dan verzon ik een excuus. Ik had de griep, het kwam door de situatie, ik had slecht geslapen, het kwam in ieder geval niet door hersenletsel. Die ontkenning heb ik jaren volgehouden. 

Mijn hersenen waren altijd mijn sterkste punt. Ik was gewoon heel goed met mijn hoofd. Ik kon goed leren en ik had mijn hele leven hard gestudeerd voor een mooie carrière. Wie was ik zonder dat goedwerkende brein? Wanneer zou ik weer de oude worden? Ik had geen antwoorden op die vragen. Vaak voelde het alsof ik vastzat, ik kon me niet goed uitdrukken. Gesprekken met andere mensen waren moeilijk, ik kwam vaak niet op- of uit mijn woorden. Meestal wilde ik iets zeggen maar wist ik niet hoe, alsof ik gevangen zat in mijn hoofd. Dat maakte me onzeker. Ik verloor het vertrouwen in mezelf. Een terrasje pakken was een hel, al die geluiden, al die mensen, al die gesprekken om me heen. Sociale contacten onderhouden kon ik niet. Ik voelde me eenzaam. Mijn omgeving begreep het niet. Je ziet niets aan me. Sommige mensen dachten dat ik me aanstelde en vonden dat het wel lang genoeg geduurd had. Dat deed pijn. Mijn dagen waren somber, de toekomst uitzichtloos. Eind twintig en ik had de energie van een hoogbejaarde vrouw, ik was ten einde raad. 

Wanneer ik piekerde of alleen al veel dacht, dan veranderde mijn hoofd in een flipperkast. Alles schoot dan heen en weer door mijn hoofd en meestal aansluitend volgde een hoofdpijnaanval. Van buitenaf werd mij van alles aangeraden, zoals mindfulness of meditatie, al was het maar vijf minuten of zelfs een minuut per dag. Dat lukte me niet. Als ik stil werd dan kwamen nare herinneringen, plannen en andere gedachten naar boven. En voor ik het wist was mijn hoofd weer een flipperkast. Dat probleem had ik in de avond des te meer, ik kon niet slapen. Helemaal als ik veel prikkels overdag had gehad, dan leek het alsof mijn hoofd ontplofte en verstijfde mijn kaken. Maar die slaap had ik juist harder dan ooit nodig. Vroeger was ik blij met 6 uur slaap, nu functioneerde ik nauwelijks met 6 uur slaap. Het voelde alsof ik een neerwaartse spiraal zat. Dag in dag uit was ik zo moe, maar ontspannen was zo moeilijk.

Yoga
In het eerste jaar na het oplopen van het hersenletsel ben ik een yogales ingelopen. Eigenlijk deed ik dat vrij spontaan, het letsel had me wat impulsiever gemaakt dan dat ik vroeger was. Dit was een vinyasa yogales, een yogales waarbij je op de adem door verschillende houdingen heen beweegt. En eerlijk gezegd vond ik het verschrikkelijk! Iedereen in de les leek heel goed te weten wat hij deed en ik had geen idee wat ik aan het doen was. Ik had moeite met alle houdingen, het ademen, het tempo en flexibel was ik ook niet. Er waren zoveel dingen waar je op moest letten. De les werd afgesloten met savasana, een houding waarbij je op je rug ligt. Minutenlang was het stil. De lerares was stil, ik lag stil en ook in mijn hoofd was het stil! Wauw! Die paar minuten veranderde alles.

Wekelijks kwam ik terug naar die yogales. Na een tijdje wilde ik meer. Via een app deed ik elke dag thuis yoga. Dan hoefde ik niet elke keer de drukte in, niet elke keer alle prikkels van de stad. Langzaam begon ik de effecten te merken in mijn dagelijkse leven. Ik begon mijn lichaam meer en meer te voelen. Ik begon me meer bewust te worden van mijn houding. Ik begon te leren mijn grenzen te herkennen en te respecteren. Mijn adem werd dieper. Mijn concentratie werd beter en ik begon mijn balans terug te vinden. Yoga bracht mij in een helingsproces, een proces waar ik nog steeds in zit.
Na een tijdje begon ik ook andere vormen van yoga te verkennen. Yin yoga, een vorm van yoga waarbij je 3 tot 5 minuten in dezelfde houding blijft, leerde me om te gaan met mijn hoofdpijnaanvallen. Yin yoga leerde me accepteren en ontspannen, ook in oncomfortabele situaties! De houding waar je tijdens yin yoga in ligt is meestal oncomfortabel, je voelt de strekking en die labelen we vaak als onaangenaam, maar daar leer je doorheen te ademen. Je leert die sensaties en soms ook emoties te omarmen in plaats van weg te duwen. En dat is alles wat nodig is om die sensaties of emoties op te lossen. Ze willen gevoeld en gehoord worden. Inmiddels heb ik nauwelijks hoofdpijnaanvallen meer, ik heb de hoofdpijn omarmd in plaats van weggeduwd, ik heb het de ruimte gegeven. Yin yoga leert je dus het comfort te vinden in het oncomfortabele.
En dan is er nog zoiets als Yoga Nidra, de yoga van de slaap. Behalve dat het goede effecten heeft op je slaap, helpt yoga nidra ook om je lichaamsbewustzijn te vergroten, om je lichaam te voelen en je concentratie te verbeteren. Het fijne van yoga nidra is dat je alleen maar hoeft te liggen, het is voor iedereen toegankelijk. Elke avond voordat ik ga slapen zet ik een yoga nidra les aan. Ik slaap dan dieper en rustiger.

Twee jaar geleden, begin 2019, besloot ik om weer eens te proberen te mediteren. Elke dinsdagavond ging ik naar een meditatiegroep. In tegenstelling tot mijn eerdere ervaringen met meditatie was het voor mij ineens makkelijk om te mediteren. Yoga heeft me daarbij geholpen. Yoga is voor mij meditatie in beweging. En door veel yoga te doen was het ook makkelijk om stil te worden zonder beweging. Mijn hoofd verandert niet zo snel meer in een flipperkast. Soms wel, maar niet meer zoals het dat vroeger deed. Steevast mediteer ik elke dag 45 minuten, 45 minuten in stilte en ik vind het heerlijk. Soms komen er emoties of vervelende gedachten omhoog, die probeer ik dan te observeren en te omarmen, zonder daar iets van te vinden, zonder mee te gaan in het verhaal. Wanneer ik dat doe met mijn volle aandacht, dan lossen die emoties en gedachten op. Eigenlijk hebben yoga en meditatie mij meer gebracht dan het revalidatietraject en de andere behandelingen die ik heb doorlopen. Ik ben veel meer gaan voelen in plaats van gaan denken. Ik zat altijd alleen maar in mijn hoofd. Het hersenletsel dwong mij om uit mijn hoofd te komen. Het dwong me om stil te worden en rustig aan te doen. Daardoor heb ik zoveel innerlijke rust gekregen. Hersenletsel brengt me in het moment. Vroeger had ik bijna een fotografisch geheugen, ik onthield alles. Nu vergeet ik veel, ik houd de herinneringen niet meer vast zoals voorheen en juist dat brengt me in het hier en nu.

In de eerste jaren na mijn hersenbloeding wilde ik weer de oude worden. Nu zie ik in dat alles verandert, altijd! Ik was geen vaststaand iets, ik veranderde geleidelijk aan, net zoals alle andere mensen. De hersenbloeding zorgde opeens voor een grote verandering en het duurde even om daarop aan te passen, maar dat is oké. Het liet me zien dat ik niet mijn goedwerkende brein ben. Zonder dat goedwerkende brein ben ik nog steeds wie ik ben. Zonder dat goedwerkende brein, leef ik nog steeds. Langzaam ben ik mezelf meer gaan ontdekken en me gaan afvragen wat ik echt wil in het leven. Wilde ik wel de advocatuur in? Of was dit iets dat ik deed omdat dit van mij verwacht werd? De advocatuur was eigenlijk iets wat helemaal niet bij mij paste, iets waar ik helemaal niet gelukkig van werd. Hersenletsel liet me dat inzien! Maar wat wil ik dan wel? Het antwoord is simpel, ik wil met anderen delen wat yoga en meditatie mij heeft gebracht. Ik wil andere mensen met hersenletsel of trauma de tools geven om echt te helen, echt te genezen. De tools om niet meer tegen hersenletsel te vechten, maar het letsel te omarmen als een vriend. Dus dat ben ik gaan doen. Ik geef yogalessen en meditaties. Het maakt me intens gelukkig om te zien dat dat mijn studenten helpt, dat het ze goed doet, dat ze transformeren en anders tegen het leven aankijken. En ik hoop dat yoga jou hetzelfde brengt!"

Deel dit bericht

Reacties

  1. C. HendriksC. Hendriks Schreef op 10 maart 2021 om 09:48:40

    Graag wil ik online yogalessen ontvangen om thuis te proberen.

    Mvg. C. Hendriks

  2. MirjamMirjam Schreef op 10 maart 2021 om 10:17:56

    Mooi omschreven wat hersenletsel met je heeft gedaan en wat de rol van Yoga/meditatie daarin voor jou is. Het klinkt alsof jouw leerweg daarin reeds is doorlopen en je de finish ziet. Ik zie mezelf nu halverwege die weg, maar ben nog wel zoekende daarin. Al kan ik wel al beamen wat jij zegt!

  3. DoBDoB Schreef op 12 maart 2021 om 17:31:13

    Hoi!
    Inspirerend en fijn om te lezen dat jij – ondanks alle narigheid – je geluk hebt gevonden (in yoga). Wb de gevolgen van je hersenletsel herken ik veel dingen, o.a. het niet goed kunnen uitdrukken in woorden, vastzitten in het hoofd - dat voelt als ‘een flipperkast’…Omdat je vooral het helende proces als gevolg van yoga beschrijft, ben ik juist benieuwd naar hoe je omgaat met het onderhouden van contacten en eenzaamheid, omdat je eerder beschrijft daarmee moeite te hebben…?

    Veel moeite heb ik namelijk (nu 32 jr, 2,5 jr ‘onderweg’) met overzicht houden/ up to date blijven van wat anderen bezighoudt (Ik wil niet ongeïnteresseerd overkomen maar heb niet de energie & ruimte in mijn hoofd om veel contacten ‘warm’ te houden) en net als jij niet goed kunnen uitdrukken in woorden: gesprekken blijven daardoor vaak oppervlakkig. Het cliché van verwaterende vriendschappen – iets wat ik voorheen wilde ontkennen – door o.a. onbegrip, frustreert mij. Benieuwd naar je reactie! En veel succes met je traject van De Class!

Plaats een reactie